Every Dog Has Its Day

หมอช่างตัดผม

คนไข้เดินเข้ามาหาหมอ ไม่รู้ว่าจบจากที่ไหน ไม่รู้ว่าได้เกรดอะไร แต่มีคนเขาบอกว่าหมอคนนี้ดี

ก็แค่เดินไปตัดผม ผมยาวแล้วล่ะ เพื่อนบอกว่าช่างตัดผมคนนี้เก่ง ไม่รู้ไปเรียนมาจากไหน

เดินไปนั่งที่โต๊ะ หมอนั่งรออยู่ มองแฟ้มข้างหน้า ไม่ทักทายหรือถามชื่อเสียงเรียงนาม แต่ถามว่า เป็นอะไรมา

เข้าไปสระผม แล้วรอช่าง เดินเข้ามา ถามว่า เอาทรงไหน

คนไข้พูดตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าควรจะบอกอะไร มากแค่ไหน

 มองหน้าช่าง เอารูปดาราให้ดู ไม่รู้ช่างมองเห็นแล้วตัดได้เหมือนรึเปล่า

แค่ฝากชีวิตกับหมอไว้แล้ว ขอแค่ช่วยรักษาให้ดีเท่านั้น

ผมของฉัน หน้าตาของฉัน อยากให้ออกมาดูดีจัง 

หมอให้ยา กินยา ฉีดยา ตัวนู้นตัวนี้ ไม่ค่อยเข้าใจ หมอไม่ได้พูด คนไข้เองก็ไม่ได้ถาม

ผมค่อย ๆ หลุดร่วงตามปลายกรรไกรคม ตรงนั้นยังยาวไปมั้ยนะ ถ้าบอกแล้วเค้าจะอารมณ์เสียรึเปล่า

ความกังวล ความสงสัย ความเกรงใจ กลัวคำถามนั้นดูโง่ รวมตัวเป็นความนิ่งเงียบ รอชะตากรรม

ความกังวล ความสงสัย ความเกรงใจ กลัวคำถามนั้นดูโง่ รวมตัวเป็นความนิ่งเงียบ รอชะตากรรม

“เป็นยังไงบ้าง สงสัยอะไรมั้ย”

“ไงน้อง ผมด้านหลังนี่ยาวไปมั้ย”

แค่นี้ใจก็ชื้น คนไข้มองหมอ ยิ้มให้ แล้วเอ่ยคำ

“นิดนึงอ่ะพี่ เอาออกให้หน่อยนะ” สบตากันผ่านกระจก เห็นหน้าของเรา มีแววดูดีขึ้นแฮะ

copy มาโต้ง ๆ จากเว็บนี้นะ

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap081205.html

Smile in the Sky
Credit & Copyright: Mike Salway

Explanation: At sunset, Monday's western sky showed off stunning colors and dramatic clouds reflected in Brisbane Water on the Central Coast of New South Wales, Australia. It also featured the remarkable conjunction of the crescent Moon, Venus, and Jupiter forming a twilight smiley face. While the gathering of the two bright planets and Moon awed skygazers around planet Earth, astronomer Mike Salway reports taking special pains to record this gorgeous view, braving mosquitos and rain squalls along a soggy shore. His southern hemisphere perspective finds brilliant Venus at the highest point in the celestial grouping. For now, a bright pairing of Venus and Jupiter continues to dominate the western horizon after sunset but the Moon has moved on and tonight is near its first quarter phase.

1 ธค 51

วันนั้นดูไม่ทัน

พยายามลากเท้า (ที่นิ้วเท้ากำลังซ้นเนื่องจากรองเท้าค่อนข้างเข้ากันกับเท้าไม่ได้)

ไปดู  ๆ เห็นแต่ตึกในคณะ T-T

นี่เราอยู่สังคมเมืองขนาดนี้เรยหรอ

 

แต่ก็ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ฝากข่าวคราวมาบอกกัน

รู้สึกดีที่ได้นึกถึงกันนะ :)

 

..............................................................................................

ปิดท้ายด้วยเพลงที่ทำให้ยิ้มได้เหมือนกัน

เป็นเพลงที่คุณประภาส ชลศรานนท์ แต่งล่ะ

 

เพราะอะไร

เธอเคยถามกับฉัน ที่ฉันรักเธอ ว่าอยากจะรู้รักเพราะอะไร
กลับไปคิดไปค้น ใคร่ครวญมากมาย ไม่เจอ…คำตอบ
ที่ผ่านมานั้นไม่คิดอยากรู้ที่มา และไม่เคยหาเหตุผลใดๆ
แค่ตัวฉันเพียงรู้ ว่าเป็นสุขใจเมื่ออยู่เคียงกัน

อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล ว่าสิ่งที่ทำให้คนรักกัน
หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้นเมื่อวันแรกเจอ
หากจะหาเหตุผลสักคำ ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ
นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล ว่าสิ่งที่ทำให้คนรักกัน
หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้นเมื่อวันแรกเจอ
หากจะหาเหตุผลสักคำ ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ
นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

ตั้งแต่วันฉันพบเธอ ก็เจอแต่สิ่งดีงาม

ตั้งแต่วันฉันพบเธอ ได้เจอแต่สิ่งดีงาม

ช่วงนี้ได้วิ่งสวนลุมหลายครั้งแล้ว
อยากผอม อยากฟิต เลยอยากวิ่งขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะวิ่งให้ได้ 1 รอบโดยไม่หยุดเลย
ด้วยความไม่ฟิต ทำให้ทำได้ แต่เหนื่อยมาก
ความรู้สึกในระหว่างการวิ่งมีต่าง ๆ กัน

ตอนต้นของการวิ่ง รู้สึกเหมือนได้ทำอะไรใหม่ ๆ
มากกว่าการนั่งฟังเลคเชอร์ไปหลับไปทั้งวัน
สดชื่นดี อยากวิ่งต่อเรื่อย ๆ
อยากใช้ไขมันที่ขาให้หมด ๆ ไปซะ

พอสู่ช่วงกลาง
เริ่มเข้าสู่ภาวะหายใจลำบากมากขึ้น (ประมาณ dyspnea นี่เอง)
หัวใจเต้นแรงขึ้น แอบมีเจ็บหน้าอกมาตรงไหล่ซ้ายรอบนึง แต่หายไปอย่างรวดเร็ว
มองเห็นป้ายบอกระยะทาง ที่เขียนไว้ที่พื้นตรงที่วิ่ง รู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรสำเร็จเป็นจุด ๆ
1.6 km  --> 1.7 km --> 1.8 km --> ไปเรื่อยๆ

พอช่วงหลังสุด
มองเห็นจุดหมายปลายทางมาแต่ไกล ว่านั่นแหละ จะครบ 1 รอบ
อย่างรวดเร็ว จิตใจไปอยู่ตรงนั้นซะแล้ว
รู้สึกอยากที่จะถึงเส้นชัยมาก ๆ
อยากหยุดวิ่ง
อยากพัก
รู้สึกเหนื่อยมากจนไม่รู้จะพูดยังไง
มองขาตัวเองก็ได้แต่วิ่งไปเรื่อย ๆ
รู้สึกเหมือนเวลาหมุนช้าลงอีก
ค่อย ๆ นับ 1.9 ------->  2.0 -----------> 2.1 -----------> ...
ทุกครั้งที่เห็นตัวเลขได้แต่รู้สึกตอกย้ำถึงความอยากถึงเส้นชัย

แต่ลืมไปว่า ตัวเองอยู่ที่จุดเดิมนี้เอง

.......................................

ตามทฤษฎีแล้ว อันที่จริงอยู่ไกลกันก็ดีนะ
คล้าย ๆ กับออกมาอยู่หอแล้วก็มีบ้านให้กลับไป
เบื่อคนใกล้ตัวแล้วแต่ยังมีคนไกลตัวให้คิดถึงได้

ส่วนในเพลง
ตอนแรกเราเข้าใจความหมายตื้น ๆ ซึ่งไม่รู้ว่าถูกรึเปล่า
อยู่ไกลไป ไม่รอด
เท่านี้หล่ะ ตามประสาได้ยินคนบ่นกัน

แต่อันที่จริง
ก็มีบางคนนะ
อยู่ใกล้แค่ไหน แต่รู้สึกเหมือนอยู่ไกลกันทุกทีเลย
เหมือนมองไปทีไร ภาพที่เห็นก็คือด้านหลังของคน ๆ นั้น
วิ่งตามเท่าไร ก็ดูเหมือนไกลออกไปทุกที

ระยะทางที่มองไม่เห็น
พอได้เห็นขึ้นมา ไม่รู้ว่าสายไปรึเปล่า

เพิ่งคุยกะเพื่อนมา ได้รู้ว่า ข่าวผิด
จริงๆ เป็นข่าวที่นานมาแล้วอ่ะ อันนั้น
ไม่มี evidence-based ก็เงี้ยแหละ

ถ้าคิดในแง่ดีก็ คิดได้ว่า เหมือนไม่ได้พลาดอะไรไป

แต่คิดอีกแง่ ก็รู้สึกเหมือนว่า
งมงายเนอะ
เฝ้ารอแต่อะไรที่ไม่เคยมีจริง

---

จริง ๆ เราไม่ได้เศร้าขนาดที่เขียนหรอกอ่ะนะ
แต่ก็ไม่รู้จะเขียนยังไงให้ตรงอารมณ์ที่สุด

ขอบคุณลูกแป้งมากที่เป็นห่วงเสมอ
ซึ้งจาย T-T